Queen – Another One Bites the Dust: een van de beste baslijnen ooit
De beste baslijnen hoeven niet ingewikkeld te zijn. Queen bewees dat in 1980 met Another One Bites the Dust. John Deacon bouwde het nummer rond een eenvoudige, direct herkenbare groove die rock, funk en disco moeiteloos met elkaar verbond.
Het nummer verscheen op The Game en groeide uit tot een van Queens grootste internationale successen. Voor Florida Radio is het precies het soort plaat waar onze serie De Beste Baslijnen om draait: de bas begeleidt het nummer niet alleen, maar bepaalt zijn identiteit.
De beste baslijnen: waarom Queen met drie noten geschiedenis schreef
John Deacon liet zich sterk beïnvloeden door funk en disco. Vooral de strakke benadering van Chic is hoorbaar in de manier waarop bas en drums samen de motor vormen. Freddie Mercury krijgt daarboven alle ruimte, terwijl Brian Mays gitaar veel minder dominant aanwezig is dan in veel eerdere Queen-opnamen.
Wie de bredere ontwikkeling van de band en het genre wil volgen, kan verder naar Rockmuziek en onze selectie van de 100 grootste rockklassiekers.
John Deacon maakte de bas tot hoofdrolspeler
Deacon stond binnen Queen zelden het nadrukkelijkst in de schijnwerpers, maar zijn gevoel voor melodie en groove was uitzonderlijk. In Another One Bites the Dust laat hij vrijwel alles weg wat niet noodzakelijk is.
Juist die beheersing maakt de partij sterk. Iedere noot heeft een functie en de herhaling zorgt ervoor dat de groove onmiddellijk in het geheugen blijft hangen.
Chic en funk waren belangrijke inspiratiebronnen
De relatie met funk is geen toeval. Bernard Edwards van Chic liet met nummers als Good Times horen hoeveel invloed één baspartij op een complete productie kan hebben. Queen nam dat principe mee naar een eigen rockomgeving.
De funk- en discowortels van dit soort grooves komen uitgebreider terug op Disco Radio, Soul muziek en onze pagina over jaren 70 muziek.
Rock en funk bleken uitstekend samen te gaan
Voor Queen betekende The Game een duidelijke verbreding van het geluid. Funk, disco en nieuwe productietechnieken kregen meer ruimte zonder dat de band zijn herkenbaarheid verloor.
Daarmee bereikte Another One Bites the Dust ook luisteraars buiten het traditionele rockpubliek. Een goede groove blijkt zich verrassend weinig aan genregrenzen te storen, iets waar muziekliefhebbers aanzienlijk minder moeite mee hebben dan mensen die genres in keurige hokjes proberen te stoppen.
De jaren 80 veranderden de rol van de bas
Vanaf het begin van de jaren tachtig werd de traditionele basgitaar steeds vaker aangevuld of vervangen door synthesizerbas en elektronische productie. De functie bleef echter hetzelfde: ritme en harmonie met elkaar verbinden.
Die ontwikkeling is goed te volgen via 80’s muziek radio, Synthpop, New Wave en Dance Classics.
Patrick Cowley en Imagination laten andere kanten van bas horen
Een sterke baslijn hoeft niet uit een rockband te komen. Patrick Cowley – Menergy laat horen hoe elektronische bas een dansplaat kan voortstuwen, terwijl Imagination – Body Talk juist bewijst hoeveel kracht een langzame, beheerste groove kan hebben.
Daarmee krijgt De Beste Baslijnen bewust een brede muzikale basis. Techniek is interessant, maar uiteindelijk telt vooral wat een baspartij met het nummer doet.
Wat maakt een baslijn onvergetelijk?
Herkenbaarheid, timing, ruimte en karakter keren bij vrijwel alle grote baslijnen terug. Virtuositeit kan indrukwekkend zijn, maar een partij die na drie seconden herkenbaar is heeft vaak meer invloed op een song.
Another One Bites the Dust is daarvan een schoolvoorbeeld. Haal de bas weg en vrijwel de complete identiteit van het nummer verdwijnt.
Queen hoort daarom thuis bij De Beste Baslijnen
John Deacon maakte van een betrekkelijk eenvoudige muzikale gedachte een wereldberoemde groove. Dat is moeilijker dan het klinkt. Duizend noten spelen kan technisch indrukwekkend zijn; precies de juiste paar noten kiezen vereist muzikaal inzicht.
Queen – Another One Bites the Dust hoort daarom zonder discussie bij De Beste Baslijnen op Florida Radio. De baslijn is eenvoudig, ritmisch sterk en na tientallen jaren nog onmiddellijk herkenbaar.