NPO Radio 2 profileert zich als hét toonbeeld van landelijke radio. In de reclame-uitingen klinkt het alsof iedere luisteraar een culturele verademing te wachten staat, maar wie écht luistert, hoort vooral hoogmoed en pretentie. Achter de schermen heerst een sfeer die eerder doet denken aan een toneelstuk vol politieke correctheid dan aan een professionele publieke zender. Het woord “arrogantie” wordt niet voor niets vaak genoemd door oud-werknemers en radioliefhebbers.
Het meest schrijnende is dat deze pretentie vaak verpakt wordt in een façade van ‘kwaliteit’ en ‘neutraliteit’. De radiodiscjockeys durven het woord nauwelijks uit te spreken tegenover de luisteraar, omdat ze voelen dat je als luisteraar door de filters van politieke correctheid wordt bestraft zodra je iets buiten de lijntjes denkt. De schijn van neutraliteit is er, maar wie verder kijkt, ziet de linkse agenda die subtiel maar onmiskenbaar door de programmering sijpelt.
Ruud de Wild en het Deugneuzen-gedruis
Wie naar Ruud de Wild luistert, denkt misschien nog steeds aan de charmante radiomaker van weleer. Vergeet het. Tegenwoordig is zijn tijdslot een etalage voor deugneuzen en linkse praatjes. Radio hoort neutraal te zijn, maar bij Ruud ligt politieke correctheid voortdurend op de voorgrond. Het luisterplezier is daardoor ondergeschikt aan het uitdragen van een politieke boodschap, en dat merk je. Het is alsof je op een middag naar een college sociale rechtvaardigheid luistert, verpakt in hits uit de jaren tachtig.
Het probleem is niet alleen Ruud. Het hele presentatorenbestand van NPO Radio 2 ademt een soort standaard politiestijl: vriendelijk, maar inhoudsloos, politiek correct, en vooral voorzichtig met elk woord. De luisteraar krijgt het gevoel dat kritiek of humor buiten het politieke spectrum niet welkom is. En dat terwijl radio juist moet entertainen, informeren én verbinden.
Lichtpuntjes? Eddie Keur
Het enige programma dat enigszins uit de grauwe, politiek correcte lijn springt, is Eddie Keur op vrijdagmiddag. Hij biedt een broodnodige dosis balans: muziek, cultuur en een tikje relativering. Helaas blijft dit uitzondering op de regel. Zijn segmenten herinneren de luisteraar eraan dat radio wél leuk kan zijn, maar dat de rest van de zender vooral bezig is met imago en agenda’s.
De opvolger van 3FM: NPO Radio 2 als conservatieve kopie
NPO Radio 2 is in feite niets anders dan de opvolger van 3FM, ooit een zender met enige frisheid en innovatie. Tegenwoordig blijft het slechts een landelijke dekking behouden, terwijl inhoudelijk weinig te genieten valt. Wat ooit vernieuwend was, is verworden tot een platform voor mediageile presentatoren en linkse moraalridders.
De zender bevat een overvloed aan presentatoren die vooral andere stemmen of formats kunnen imiteren, maar zelf nauwelijks iets toevoegen. De zogenaamde “internettrio’s” van De Lamme Vleugel zouden hier waarschijnlijk ook niet door de selectie komen, omdat ze niet passen in het strakke format van braafheid en conformiteit.
Waarom luisteraars massaal Spotify en andere alternatieven kiezen
Steeds meer luisteraars haken af bij NPO Radio 2. Spotify, Apple Music en andere streamingdiensten bieden precies wat Radio 2 niet kan: vrijheid, keuze en geen constante politieke correctheid. Radio 2 kan alleen nog functioneren als achtergrondgeluid, bijvoorbeeld tijdens het huishouden of het toiletbezoek, maar het echte luisterplezier moet elders gezocht worden.
De vraag rijst waarom een landelijke publieke zender die miljoenen euro’s per jaar kost, niet beter inspeelt op de behoeften van een breed publiek. De focus op een klein politiek correct segment heeft de zender in feite verzwakt en het merendeel van het potentieel publiek weggedreven.
Programmering en inhoud: saai en voorspelbaar
Het grootste probleem van NPO Radio 2 is de voorspelbare programmering. Hits van decennia geleden, samen met politiek correcte praatjes, vormen het vaste patroon. Nieuw talent krijgt nauwelijks ruimte, en experimenten zijn zeldzaam. Wie echt iets nieuws wil horen, zoekt online. De zender doet zichzelf tekort door zich te beperken tot safe content en linkse praatjes.
Het publiek: wie luistert nog echt?
Spotify, YouTube en internationale radiozenders bieden meer variatie, minder politiek correct gezever en een betere mix van muziekstijlen. NPO Radio 2 blijft dus hangen in een comfortzone, zonder visie op de toekomst.
Conclusie: Hoogmoed en pretentie verdringen luisterplezier
NPO Radio 2 verkoopt zichzelf als culturele en muzikale autoriteit, maar in werkelijkheid is het een oefening in arrogantie, politiek correct gezeur en saaiheid. Presentatoren die vooral andere stemmen imiteren, linkse deugneuzen die hun mening belangrijker vinden dan de muziek, en een gebrek aan nieuwe ideeën maken de zender onaantrekkelijk. Het enige dat overeind blijft, is de landelijke dekking – en dat is voor de meeste luisteraars al lang niet meer genoeg.
De luisteraar zoekt zijn heil inmiddels elders, en terecht. Radio 2 had een frisse, landelijke publieke zender kunnen zijn, maar is verworden tot een podium voor politieke correctheid en middelmatige presentatoren. Wie echt wil genieten van muziek, kiest voor Spotify of andere streamingdiensten.