De stem die voor velen iets betekende
Na het nieuws van Robert Jensens overlijden stroomden de reacties binnen. Niet van een anonieme massa, maar van mensen die zich jarenlang door hem gehoord voelden. In die reacties zat verdriet, loyaliteit, boosheid en een gevoel van verlies dat verder ging dan alleen een radiomaker.
Een greep uit wat zijn achterban vandaag zegt:
“Robert jongen, wat heb jij veel betekend voor de wakkere wereld. Een patriot en strijder van het eerste uur. Ik hoop dat je nu jouw rust vindt. De strijd gaat door, maar helaas zonder jou. Mijn held. Heeft me door die shit corona tijd heen geholpen. Zo vreselijk. Zo jong.”
En ook:
“Heel veel sterkte aan zijn familie en zijn team. R.I.P. Triest en jammer. Een vrijheidsstrijder heeft ons te vroeg moeten verlaten. Ik vond hem een fantastische onafhankelijke programmamaker en een hele goede radioman.”
Die woorden zijn geen medische analyse. Ze zijn rouw. Ze komen uit een periode waarin mensen zich machteloos voelden, niet gehoord, niet beschermd, niet serieus genomen. Voor die groep was Jensen geen commentator, maar een moreel baken. Iemand die zei wat zij dachten en die dat hardop durfde te doen.
Nog een reactie:
“Gecondoleerd voor de familie en iedereen die achter hem staat. Een mooi mens, veel te vroeg weg. Hij was nog lang niet klaar hier op deze wereld.”
Daar zit geen complot in. Daar zit gemis in.
Wanneer verdriet politiek wordt
Maar dan komt het onvermijdelijke. In een gepolariseerd land wordt zelfs rouw meteen een strijdtoneel. Sommige reacties gaan verder en koppelen zijn overlijden aan “de waarheid”, aan corona, aan macht, aan systemen die mensen zouden breken.
Zoals deze zin:
“Een hartstilstand zoals velen die te dicht bij de waarheid kwamen.”
Dat klinkt krachtig. Het voelt ook voor sommigen logisch. Maar het is geen feit. Het is emotionele taal, geboren uit wantrouwen tegenover een overheid en media die in de afgelopen jaren hun geloofwaardigheid zwaar hebben beschadigd.
Die beschadiging is echt.
Die conclusie over oorzaken is dat niet.
En het onderscheid daartussen is belangrijk.
Want zodra elk overlijden wordt ingezet als politiek bewijs, verliest rouw zijn waardigheid.
Geen wappie, geen heilige
Veel van zijn volgers zijn woedend over hoe media hem portretteerden. In hun woorden:
“Even voor het AD en andere staatsmedia: hij was geen ‘wappie’, zoals zij hem daar noemen, maar een realist.”
Dat gevoel komt ergens vandaan. Jensen werd niet inhoudelijk weerlegd, hij werd vaak weggezet. Niet als iemand met twijfel of kritiek, maar als iemand buiten het gesprek. Dat maakte hem voor zijn aanhang juist geloofwaardiger.
De ironie is dat beide kampen elkaar daardoor radicaler maakten.
Jensen was geen heilige. Hij zat fout op punten. Hij was soms ongenuanceerd. Maar hij was ook geen karikatuur. Hij was een onafhankelijke radioman die zijn overtuigingen niet inslikte omdat dat beter uitkwam.
En precies dat maakte hem belangrijk.
Wat overblijft
Robert Jensen is dood.
Zijn stem is weg.
Zijn invloed blijft.
Niet omdat hij altijd gelijk had, maar omdat hij in een tijd van angst en controle een andere toon liet horen. Voor sommigen was dat bevrijdend. Voor anderen gevaarlijk. Beide dingen kunnen tegelijk waar zijn.
Wat niet hoort, is zijn dood misbruiken.
Wat wél hoort, is erkennen dat hij voor duizenden mensen iets heeft betekend.
Hij was geen fan van linkse deugneuzen!
Zoals één reactie het simpel zei:
“Rust zacht lieve Robert.”