Donald Trump is voor links wat knoflook is voor een vampier met een moreel diploma. Zodra zijn naam valt, verdwijnt elke vorm van nuance, logica en historisch besef. Dat was opnieuw zichtbaar toen Trump opriep tot het afzetten van Nicolás Maduro, de Venezolaanse leider die verkiezingen ongeldig verklaarde om aan de macht te blijven.

Dat heet een dictator. Overal. Altijd. Behalve als Trump het zegt.

Trump, Maduro en selectieve morele verontwaardiging

De verontwaardiging was voorspelbaar. Linkse politici, media en opiniemakers spraken schande van Trumps “inmenging”. Niet van Maduro. Niet van het vernietigen van de democratie in Venezuela. Nee, van Trump. De inhoud verdween volledig achter de afkeer van de boodschapper.

Dat is geen principiële politiek. Dat is Pavlovgedrag.

Maduro schrapte verkiezingsuitslagen. Sloot oppositie uit. Onderdrukte media. Dat zijn geen rechtse talking points, dat zijn vastgestelde feiten. Maar zodra Trump het benoemt, verandert een dictator plots in een “complex geopolitiek vraagstuk”.

Dictators zijn alleen problematisch als ze niet links zijn

Linkse regimes krijgen structureel een andere behandeling. Cuba was jarenlang “romantisch”. Venezuela “anti-imperialistisch”. China “economisch noodzakelijk”. Democratie blijkt verrassend rekbaar zolang de ideologische kleur klopt.

Trump doorbreekt die hypocrisie door het bot te benoemen. Niet elegant, niet diplomatiek, maar wel duidelijk. En dat is precies waarom hij zo’n probleem vormt. Niet omdat hij altijd gelijk heeft, maar omdat hij laat zien hoe selectief de morele meetlat wordt gehanteerd.

Nederlandse stilte, buitenlandse woede

Het wordt pas echt ongemakkelijk als je het contrast ziet met Nederland. Jarenlang zagen we hier hoe beleid werd doorgedrukt, kritiek werd weggewuifd en macht zich concentreerde achter “noodzaak” en “crisis”. Waar waren toen de morele kampioenen, de satire en de verontwaardiging?

Die bleef uit. Want het zat aan de juiste kant.

Maar Trump. Die mocht alles zijn. Dictator. Fascist. Gevaar. Dan kon men weer even luid zijn zonder risico.

Peter Pannekoek en satire zonder tanden

Ook de satire speelt dit spel mee. Oudejaarsconferences blijven hangen in veilige doelwitten. Trump, Wilders, FvD, PVV. Altijd dezelfde rij. Altijd dezelfde lachband. Maduro komt niet langs. Linkse machthebbers al helemaal niet.

Satire die alleen omhoog schopt, is geen satire. Het is bevestiging voor mensen die al overtuigd zijn. Trump is veilig. Hij zit ver weg. Hij bijt niet terug in het theater.

Venezuela, olie en de ongemakkelijke werkelijkheid

Venezuela bezit de grootste bewezen oliereserves ter wereld. Meer dan Saoedi-Arabië. Dat feit wordt zelden genoemd in morele analyses. Toch verklaart het veel. Geopolitiek is nooit puur idealistisch. Ook Trump niet. Maar belangen maken een dictator niet minder dictatoriaal.

Beschuldigingen van corruptie en drugshandel rond het regime bestaan al jaren. Volgens zeggen, juridisch correct. Maar het beeld is duidelijk. Dit is geen mislukte droom. Dit is een bewust in stand gehouden machtssysteem.

Dat Trump dat benoemt, maakt hem niet gevaarlijk. Het maakt anderen ongemakkelijk.

Reces bij chaos, spoeddebat bij Trump

Terwijl Nederlandse steden te maken hebben met geweld, onrust en bestuurlijke verlamming, blijft het kabinet opvallend relaxed. Reces. Evaluatie. Alles volgens plan. Maar zodra Trump iets zegt over Venezuela, wordt het reces onderbroken.

Buitenlandse verontwaardiging is veiliger dan binnenlandse verantwoordelijkheid. Trump is het perfecte afleidingsobject. Hij houdt de blik weg van wat hier misgaat.

Trump als bliksemafleider voor falend beleid

Trump is niet het probleem. Hij is de bliksemafleider. Zolang hij centraal staat, hoeft niemand uit te leggen waarom beleid faalt, waarom burgers afhaken en waarom democratie steeds technocratischer wordt.

Dat is de ware functie van Trump in het Europese debat. Niet als leider. Niet als voorbeeld. Maar als excuus.

Conclusie

Trump kan ongelijk hebben om de juiste redenen. Of gelijk om de verkeerde. Dat doet er minder toe dan men denkt. Wat telt, is dat zijn naam automatisch de morele software van links uitschakelt.

Maduro blijft een dictator. Ongeacht Trump. Wie dat niet durft te zeggen, bedrijft geen politiek maar zelfbedrog.

En ondertussen blijven we onszelf vertellen hoe belangrijk, moreel en beschaafd we zijn. Terwijl de werkelijkheid zich daar niets van aantrekt.

Dat is geen complot. Dat is hoe macht werkt.

Bronnen en context

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.